Torneiro e Adonis

Alfonso Pexegueiro e Ming Di

“Metal Central” de Alfredo Ferreiro: Núcleos animados

Metal central, de Alfredo Ferreiro«Ás veces,
ouvimos os estertores
das máquinas máis vellas,
os supiros de bielas
permanentemente fatigadas,
a sádica sede
de bombas agonizantes.
As máquinas que por fin
un día paran
parecen voltar ao paraíso
pesado e duro
da vida mineral.

Posiblemente este fermoso poema, que aparece en Metal Central, sexa ilustrativo dos camiños abertos por Alfredo a través dos núcleos que ferven na fría alma que desaparece pola pel que nos cubre. Non existen equivalencias imposibles que tratar no tempo nin feridas que non fiquen atravesadas no esquecemento. O metal, frío, non é tal, é un formulario de existencia perforando as manchas negadas, é centro no núcleo duro e primixenio expandindo esas pequenas doses de calor ausentes aos ollos da monotonía. O metal orixe súa incisións de luz na transparencia consumindo os espazos da memoria vital para amencer ao carón das sombras. A cada lavado de “taladrina” cubrindo esa fálica broca correspóndelle o rego do sangue chegando aos extremos táctiles, con cada avance monosílabo da fresadora hai unha cicatriz pendente de ocultar e por cada parafuso protector véncese unha bágoa desnortada.

As horas metálicas ardendo nos sentidos van deixando ese pouso a camiño entre o amargor e a celebración non sabendo se a despedida é un alivio ou unha incerteza fronte ao frío desprovisto de alma que se debuxa nos rostros do exterior. Ese espazo, esa terra adurmiñada, infecunda, alberga a tristura da incontinente indecisión. O exterior é ficción, a realidade ciméntase nos espellos desa ideoloxía ateigada de desertores pisando a cinza dos premonitorios aspirantes a fuxir deste xeo incomprendido. O metal, esta vida de carnes fieis, de palabras incontroladas e cervexa tibia vai meténdose na linfa do destino, na loita de clases á que renunciamos como cadáveres que seremos para pregar as ás ao velenoso vento provocado neses cumes de seda e marfil.

Metal Central é incomprensión nas palabras, é roupa manchada evitando a entrada no armario onde se cheira a naftalina e se perde o rastro da orixe. O cúmulos abstractos non exercen na incomprensión, non se anexan directamente á madura abertura da estética, son límites de dentro das fases acoutadas, son esas derivas toleradas marcando o contorno da pobreza existente en non ver alén do propio entorno […]»

{Para ler completa a reseña de Lino García Salvado: Terra e tempo}

Lembrança da professora de literatura

A vida consiste em sucessivas mutações do amor

A Maria Díaz Vidal, in memoriam

Ó Maria, acho menos as tuas coxas
carregadas de poesia,
teus lábios de vénus aloirada
e teus quadris para sempre rimados
no meu coração.
Teus andares sinestésicos
forneciam a métrica semanal
do tambor literário que ardia
no meu peito, adolescente encavalgado
na metáfora encarnada
que às vezes imaginava
sob as meias florais de um sonho.
Porque é assim o amor e assim
se reveste de sexo para apontar mais alto
e fazer-nos vibrar
sobre os estúpidos cumes do convencional.
Porque o erótico é o grande catalisador
de todo aquilo que cresce,
mesmo se não se tratar
das calças de um adolescente.
Agora sei que estás morta, Maria,
e fico triste por não ter chegado a tempo
de te dizer o muito que gostava
das tuas pernas e das aulas de literatura,
e de como umas e outras são só a mesma cousa:
o desejo que provém da carne
e o prazer de escrever um verso que arde.

{Palavra comum}

XXIII Premio de narracións breves Manuel Murguía

Máis unha vez asistimos ao evento literario do ano en Arteixo: o seu premio de narracións breves. O evento, programado para a mañá para os medios xeralistas poderen (quereren?) dar noticia do mesmo, conta habitualmente coa presenza de escolares e xubilados, para alén das personalidades implicadas, a propia organización, os tres finalistas (foto da dereita) e algúns espectadores de horarios estraños como quen isto escribe. Ninguén pode, salvo desempregrados con vontade de pasear, acudir cun horario laboral común.

Con todo, o acto decorreu coa axilidade e emoción de sempre, sen dúbida debidas  á veteranía da organización e á expectación que xera un premio tan recoñecido, necesario e portanto valioso para o sistema literario como este de Arteixo. Neste sentido, sendo de resaltar o bon facer do coordinador, o experimentado mestre Julio Mancebo, do xurado representado este ano polo poeta e libreiro Modesto Fraga e das sentidas e humildes palabras do gañador do certame, Adolfo Caamaño, destacaron as palabras do alcalde da vila Carlos Calvelo. Efectivamente, cun discurso que non ten nada a ver coa política cultural dos seus compañeiros de partido na actualidade na Xunta e en concellos próximos como o da Coruña, defendeu con rotundidade o feito literario e a lectura de «historias que farán a nosa vida mellor, porque se para algo serve a literatura é para mellorar a existencia de todos os que a desfrutan». Mais isto non ficou aí, pois mesmo considerou facer un decidido e oportuno alegato en favor da literatura galega:

«Quero facer un chamamento para que todos se animen a ler autores galegos, posto que son os nosos creadores máis cercanos e os que mellor poden conectar coas nosas preocupacións, cos nosos motivos de delicia e os nosos interrogantes vitais».

Queremos pensar que estas louvables palabras, ao menos, han de servir para asegurar a feliz pervivencia deste certame en tempos tan pouco respeitosos co xenio autóctono.

{Praza Pública}