O mestre observa o mundo da cima da montaña dos seus ollos.

Ás veces, palpita na súa man o tempo, a morte de alguén con pasos apresados, que el coñece no cheiro a zapatos mollados. É entón que prepara a súa mala: por fóra o coiro, por dentro a súa mirada gardada.

A dirección do ar indica o lugar
da casa inutilmente construída.
Chega cedo —antes do que a morte sempre é cedo—
en forma de muller o mestre a esta ruína
e pola alquimía dun xesto
nos lenzois transparece un tesouro nunca aberto.

Nota: Quero hoxe dedicar este antigo poema á memoria de Xosé María Álvarez Blázquez. A. F.

chuzame

A. F.

chuzame

Hoxe, mexendo un bocadiño na ideoloxía do poeta comprometido do Caribe, máis un achado podo mostrar no blogue, interesante sen dúbida para algúns dos nosos lectores pola visión que ofrece no que di respeito da relación lingua-literatura-colonialismo:

CONSCIÊNCIA NEGRA (1)

"No que me diz respeito [como itinerário cultural] parti da cultura dominante em minha época: a cultura européia (2). Graças a meus contatos com a França (3), apliquei essa cultura. Como todos da minha geração, li Gide, Proust e Breton (4)...Mas acrescentei, por exemplo, Frobenius [etnólogo africanista alemão] (5), para andar mais depressa.

"O que temos em comum [ele e Senghor, poeta e estadista senegalês] é a recusa obstinada de nos alienar, de perder nossos laços com nossos países, nossos povos, nossas línguas. Quanto a mim, aliás, o que em grande parte me preservou culturalmente foi o contato assíduo com africanos (6). Este contato serviu de contrapeso à influência da cultura européia (7). [...] Assim como ele, fiz tudo para assimilar e não ser assimilado. Nós dois [...] queremos por as 'armas miraculosas' a serviço de nossos povos".

(Texto de Aimé Cesaire, poeta e político nascido na Martinica em 1913. In Entrevistas Le Monde: Civilizações: São Paulo, Ática, 1989, tradução de Sérgio Flaksman)

Para finalizar, son capaz de recoñecer de que modo concordei coa ideoloxía de Cesaire mostrando o exercicio de mutación que realicei sobre o texto precedente. Quen tiver vontade de seguirme no paralelismo que atopei co meu propio caso só ten que substituír as palabras subliñadas acima seguindo as indicacións numéricas correspondentes. Así, o subliñado debería substituírse por: (1) GALEGA; (2) em castelhano; (3) minha experiência como espanhol; (4) Cervantes, Góngora e a Geração de 27; (5) Cirlot ou Octavio Paz; (6) portugueses; (7) espanhola.

A. F.

chuzame

Celebro ter dado con este suporte dixital inestimábel, este das solícitas teclas, mais nunca abandonarei o erótico aloumiño das páxinas ao bordo da alerxia aos ácaros. Aos ácratas ácaros que se alimentan dos tesouros empapelados do pensamento.

A. F.

chuzame

Como xa dixo o compañeiro Martin Pawley, hoxe é o grande día. Remítovos ás súas palabras porque eu non son capaz de escribir. Ouvo os ensaios, vexo as faces e escoito do Gran Can que existe neste país unha creatividade asombrosa que o fai gozar día após día. E unha música sobre outra música fanme danzar por dentro.

chuzame

En segundo, un video que me transporta aos primeiros tempos na escritura, cando por primeira vez na vida as aborrecíbeis tardes de domingo pasaron a transportar a experiencia do que debeu ser unha aproximación da plenitude:

E no final, unha delicatessen poético-plástica:

A. F.

chuzame

"Eu cando vexo isto digo:
canto amor e canto odio"
M. Molares (testemuña)

A finais dos 90 don Manuel Molares Porto, ancián da igrexa de Ares, contactaba con Xavier Alcalá para comunicarlle o interese da comunidade evanxélica en publicar a heroica xesta que viña de protagonizar no século XX. Procuraban un rapsoda inspirado que elevase o seu pasado recente a rango de arte, para facilitar deste modo a lembranza e a reflexión sobre os esforzos tamaños que só pola fe inquebrantábel no Amor tiña logrado realizar a comunidade. Os acontecementos do pasado, convertidos en literatura, pasarían de ser reais a seren verdadeiros. Porque a Verdade, inapreensíbel racionalmente dos infinitos puntos de vista que a completan, só pode ser mostrada integralmente da perspectiva artística.

chuzame

Dicionario no aspecto externo, pois os poemas son titulados tan só con isoladas palabras a modo de listaxe lexicográfica ("Confusión", "Nai", "Poetas", "Paciencia", "Río", "Pel", "Civilización"...), no seu interior un rico imaxinario respira nunha reflexión humanista de grande fólego. As contradicións da experiencia vital que perturban o ser humano maniféstanse largamente no poemario como caos universal: a luz face á sombra, o lume face á auga, o silencio face á voz... Un eterno designio: "Estamos condenados / ao doloroso labirinto / de vivir."

Mais esta condena non é o destino real, senón o aguillón con que a vida nos obriga a enfrentar o reto do coñecemento. No poemario de Fernán Vello múltiplas son as orixes do "estremecemento", mais só unha a reacción positiva perante as continxencias: "a brasa que nos fai vivir" debe conducirnos a unha procura gnóstica, é dicir, á fórmula revelada en que a calor cósmica que posuímos nos outorgue luz: "Mais seguimos á procura de nós mesmos, / da palabra perfecta que nos salve / e que invada o mundo."

chuzame

O vindeiro mércores 12 de marzo ás 20 horas na sala de prensa da Fundación Caixa Galicia da Coruña (no edificio dos Cantóns) preséntase o libro O xiro postal, de Ousmane Sembène.

Acabo de rematar de ler O xiro postal, por recomendación de Martin Pawley, bo amigo e epiloguista da novela. Gostei inmenso, porque é a primeira historia sobre negros, si, é unha novela sobre negros, que leo escrita por un negro que, ademais non ten interese ningún por ser branco porque iso non fai sentido que marque ningunha direfenza, o asume con perfecta naturalidade.

chuzame

Despois de moitas vicisitudes e dous anos de traballo, aquela creatividade que naceu nas nosas mans de axentes culturais principiantes está a dar o froito desexado. O proxecto naceu na nosa casa, sen máis fundamento que a inspiración e a confianza en que as cousas ben feitas atopan o seu momento necesariamente. Isto, claro, xunto cun coñecemento da discografía do Gran Can que o erixía no portador do talento que precisabamos para xuntar os ingredientes de arte integral, intelecto, versatilidade e un espírito que entende o popular como cerne da cultura mellor acabada. A rúa e o conservatorio de música construídos coa mesma pedra.

chuzame

No me es posible colgar todas mis novelas en la red, pero quien desee alguna no tiene más que enviarme su dirección de correo electrónico y la recibirá gratuitamente siempre que sea para su uso particular. Aun no dispongo de “Tuareg”. “Icaro”, “Centauros” y alguna otra mas.

Fijado por VazquezFigueroa | Comentarios (55)»

chuzame

(Vía Axenda Cultural AELG)

chuzame

A. F.

chuzame

A. F.

chuzame