«Na barriga do vento», conto publicado na revista Dorna

A finais do ano pasado viu a luz o número 36 da revista Dorna. Expresión poética galega. Como é habitual nesta publicación da Universidade de Santiago de Compostela, o número permite tomarmos a temperatura á talento do momento, tanto do país como fóra del. Nesta ocasión tiven a oportunidade de publicar o relato que ofrezo a seguir.

―Vállame Deus! ―Dixo Sancho―. No lle dixen eu a vosa mercé que reparase ben no que facía, que non eran senón muíños de vento, e non o podía ignorar senón quen outros tales levase na cabeza?
―Cala, amigo Sancho ―respondeu don Quixote― ; que as cousas de guerra, máis que outras, están suxeitas a continua mudanza; canto máis, que eu penso, e é así verdade, que aquel sabio Frestón que me roubou o apousento e os libros ten mudado estes xigantes en muíños, por tirarme a gloria de seu vencemento: tal é a inimizade que me ten; mais ao cabo, han de poder pouco as súas malas artes contra a bondade da miña espada.
―Deus o faga como pode ―respondeu Sancho Panza.

Don Quixote, Miguel de Cervantes

 

I

Cándido Castro é un home que evoluciona favorabelmente. Tenta mellorar a súa vida cunha actitude positiva, é verdade, mais iso non é suficiente para triunfar. Para triunfar é preciso ser intelixente e posuír unha férrea vontade. A forza do león e a prudencia da serpente. E Cándido ten unha intelixencia… diríamos… inquietante.
Os tempos son arrevesados de máis para ter estabilidade laboral. E un acaba onde pode, onde non o desprezan demasiado ou onde ten un amigo duradeiro. Así é que, despois de vagar por moitos contornos laborais onde non acababa de sentir que callasen as súas mellores cualidades, acabou dedicándose ao mantemento industrial. E aquí o temos, no alto cume da súa última carreira, atrapado nas metálicas tripas dun xigante de ferro. Cándido está, si señores, remoendo as razóns da súa mala sorte, interpretando desesperado a cartografía da súa vida para atopar unha saída pronta da treboada. Tentando máis unha vez non ser dixerido por un duro destino.
Séntese isolado como nunca. E como non ha de ser así no alto dun monte bravo, no centro dun parque eólico, no interior dun aeroxerador cunha porta atascada. E só. Porque estas cousas pasan porque xente como esta anda a xogar coa sorte varias veces por semana. Uns caen do tellado, inexplicabelmente din, despois de camiñar a carón do abismo durante media vida. Outros estrelan o coche de día nun poste de teléfonos, e dan sinal de comunicando para sempre. Cándido, que aceptou vir sen apoio ao parque eólico por falta de persoal na súa empresa, conduciu corenta quilómetros de monte milenario para verse atrapado na máis moderna tecnoloxía. Unha porta que se atasca, porque hai tres anos que precisa dunha revisión de mantemento. Unha revisión que a el non correspondía, mais que era precisa.
En primeiro, usa a forza bruta: Demo de porta! Hai tantas areas no chan que non anda nin para diante nin para atrás. Mais despois de media hora adopta unha actitude levemente cerebral. Vexamos: isto é un tubo vertical cunha escaleira dentro. O móbil está no coche. O arnés para subir tamén. Aínda que subir non me servirá de nada… Aquí ninguén me roubará o coche, polo menos. Curioso razoamento ese, que non fará máis que baixar as pulsacións disparadas polo esforzo físico anterior. Como somos! Ao menos un pouco de humor sálvanos de afogar no primeiro desespero. Dicía Sócrates que as cousas realmente serias hai que tratalas con humor, unha sabedoría que inexplicabelmente sobrevén até na máis vulgar das persoas.

Chuzame! A Facebook A Twitter

O Mundo Secreto de Basilius Hoffman, de Fernando M. Cimadevila

Esta é unha serie que consta de dous libros: O ladrón de soños e Un faro na escuridade. O primeiro libro trata da maxia, aínda existente, das civilizacións pasadas e do poder do amor. O segundo vai por un camiño moi diferente: surrealismo, fantasía, seres do pasado e poderes ocultos do noso interior.

Gustoume máis o segundo, é de acción máis continua e case sen descanso. Sempre que rematas unha páxina non sabes que vai ocorrer na seguinte. Os personaxes son canto menos estraños: un antigo discípulo dun dos protagonistas corrompido polo inmenso poder dunha antiga reliquia, un arqueólogo que non naceu no ano dos medos, o seu sobriño (de tal tío tal sobriño), dous descendentes dunha antiga civilización chamada “ Os Antigos” que posúen unha máquina voadora semellante a un dirixible que se guía por ondas que emite un mineral chamado somium

Ambos os dous son dos libros que máis me engancharon dos moitos e moitos que lin na miña vida. É unha gran saga ben escrita e con unha boa historia. A min gustoume moito, recoméndoo.

Aquí vos deixo a ligazón da páxina oficial da saga, aínda apenas ten nada e está incompleta pero ten boa pinta. Vos días/noites e feliz primavera a todos.

Gabriel Ferreiro

Chuzame! A Facebook A Twitter

As Crónicas de Landereina. Bágoa de lúa, por Gabriel Ferreiro

As Crónicas de Landereina, de Sabela González (Galaxia)O libro de Sabela González trata dun país onde todo era paz, pero un día cambiou. Un ser maligno subiu ao poder, o ser foi derrotado pero a ferramenta máxica que usou para conquistar Landereina seguía existindo. Séculos despois atópase repartida en anacos por todo Landereina tras un intento falido de destruíla. Agora as nosas heroínas, Güenaela e Berenguela, están pesquisando a localización de todos os anacos para poder destruír a posible ferramenta máxica máis poderosa de todo o universo: a Pedra da Lúa.

As novelas de aventuras fantásticas deben ser moi animadas e cunha considerable ración de acción, pero esta por momentos se dedica a contarche máis detalles da historia dos necesarios, segundo o meu criterio, o que a fai ás veces un pouco lenta.

Sen embargo, As crónicas de Landereina. Bágoa de lúa gustoume moito. Basicamente pola característica de que, se comezas ao ler o libro e logo tes que retomalo, cun pouco de atención facilmente te enteiras absolutamente de todo do que pasou (evidentemente sempre hai detalles que están cando contan un suceso por primeira vez, pero á hora de escribir estas liñas non os teño en conta). Tamén me gustou a grande variedade de criaturas, personaxes, pobos, razas e culturas. É un libro moi bo.

Gabriel Ferreiro (un lector de 13 anos)

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Gran tiburón branco, de Samuel Solleiro

Esta obra está composta por un conxunto heteroxéneo de relatos que hai que celebrar. En primeiro polo desenfado, case descaro, con que están escritos, o que permite desfrutar dunha lectura divertida que se consome moito antes do que un quixera. En segundo, porque nos ofrece un marco humorístico moi sutil, como unha elegante piscadela en que o sexo e os misterios máis banais da vida se fan pasar por experiencias transcendentais, o que, paradoxalmente, non está tan lonxe da realidade se admitimos que a profundidade do sentido da vida é menos algo obxectivo do que unha perspectiva persoal. En terceiro, porque a aparente simplicidade da lingua literaria, que estilisticamente case pasa desapercibida, así como a trivialidade da maioría dos acontecementos argumentais, fan unha masa sólida e no entanto lixeira que sen dúbida denota unha mestría no oficio narrativo. Samuel Solleiro semella que coñece ben que e como pretende escribir, e iso indica unha personalidade na escrita e un punto de vista persoal na creación de mundos posíbeis, características que sen dúbida definen a consolidación dunha obra literaria.

Como nota final temos que advertir que, aínda que semellan todos os relatos inéditos, o titulado Caída de Abraham Rosenblath foi xa publicado en 2011 no volume De eirugas a bolboretas, que recolle seis dos relatos premiados no Certame de Narracións Breves “Manuel Murguía” de Arteixo.

Chuzame! A Facebook A Twitter