Animais, animais, de Xoán Abeleira

O sangue que
Reflúe da terra
Ascende na chuvia
Un día de enchente
Atolaranos

ASAS

Mai cando camiñas procreando
A túa cona escintila
Como a primeira lúa que foi

Mai cando abres o cu granada perfecta
Pra que suba e te penetre
O ceo esborreca por boca de todas
As virxes

O ceo o boi mecoso
O touro cantareiro

E o mar ferve no teu bandullo
No teu caldeiro primordial
De onde vén e a onde volta
A marusía dos seres

Mais Asas mai Hator mai Nowa mai Bandua

Os ríos remontan a corrente
Que flúe no centro
Das túas coxas
E alí repréganse en si mesmos
Pra saciaren a nosa sede

Visceral

Mais cando sostés de cara ó sol
Os teus mil tetos planetarios

Mai cando te desmembras
Nunha imparable fervenza medra o trigo

Medra a avea medra o millo medra a iuca medra
A batata medra a mandioca medra o arroz
Coma todo o que en ti medra
[…]

Confeso que cando lin este libro fiquei sorprendido. A súa primeira edición, só en galego na Espiral Maior, apareceu cando en min esmorecía o esforzo por participar nun sistema literario que non estivera á altura da miña vontade de vangarda, rigor e sensata tradición literaria; nunha época en que asumín unha reciclaxe profesional que me afastaba das letras e me vencellaba á produción de montañas de ferro e de cartos; nun momento en que, cun cachorro nos brazos, debía ser sensato e procurar o camiño da mantenza familiar por vías convencionais. Nesta época, digo, a noticia do  poemario de Abeleira esvarou como tantos polo meu lombo sen lograr entrar nos meus ouvidos tempo suficiente para ser atendido o seu telúrico latexar.

É un libro sorprendente, Xoán, e só agora que o lin podo dicilo alto. Observo nel a vontade de codificar a fórmula pola que o volcán aborbulla e a herba medra, como a chuvia chega e como o río entrega o corpo en cada beira. E para toda esa Natura enfeitas unha imaxe feminina que semella unha eterna Venus, filla e mai, vaíña venerábel que tenta indicarnos o que somos mediante o coñecemento do que nunca deixamos de ser. Somos da estirpe da Grande Dama que nos pariu e que por sempre nos amamenta, si, Xoán, iso nos lembras xamanicamente.

É un poemario, por tanto, relixioso no sentido máis esquecido do termo, tal vez o único recuperábel e digno en  séculos de infames políticas paraespirituais. Lémbranos que a poesía, de sempre e por sempre, pretende ‘re-ligar’ o corpo e o espírito, sendo o primeiro aquilo que debemos coidar para gozar e o segundo aquilo que aquece, mediante combustión do desexo, a Utopía Suprema.

2 comments to Animais, animais, de Xoán Abeleira