A actuación de María Lado e Lucía Aldao foi este venres e resultou un recital de carne pública comprimida e sorridente a desfrutar poesía intelixente e bon humor. A parodia dun poema de Celso Emilio Ferreiro foi mesmo unha “traición” que o propio Ferreiro aplaudiría, pois na súa actualización servía de arma cargada de presente contra as inxurias das mesnadas antigalegas. Un espectáculo poético moi divertido que nos lembra as palabras de Sócrates cando afirmaba, en palabras de Platón, que as cousas verdadeiramente importantes hai que tomalas con humor.
Hai outro vídeo telefónico no blogue de Tati Mancebo.







erades un público dos bos, hai que recoñecelo. pasámolo moi moi ben. apertas e ata a próxima! (que será este venres)
Parabéns, Lucía e María -mágoa não poder ter aparecido (nem, tampouco, por motivos técnicos, poder ver os retalhos do vosso recital que oferece o Levantador), mas alegro-me, especialmente no caso que mais conheço de Lucía, do seu progresso no caminho da fusão de música e poesia de que, nalguma ocasião, perdidos polos bares ártabros, temos falado. Grato, a vós, e ao Levantador, por tomar com humor as cousas sérias (a propósito, gostei do de “mesnadas”, origininariamente: conjunto de homens que vivem na casa do seu senhor… Sabeis? pode parecer que há senhores e servos demais nos tempos que correm -gente que, esquecendo a honestidade e o serviço ao que estimam verdadeiro, cobra e cala (ou fala). E deve de havê-los mas, decerto, em todos os bandos -os anti-tal e os pró-tal… como em qualquer conflito “dinástico” desde o princípio dos tempos, não credes? Diferenciará-nos dos néscios, penso na minha pequenez, a honestidade -e não o bando. E isso não exclui que, talvez, haja um bando com razões mais fundadas e positivas. Um abraço.