Continuamos o labor entrevistador cun novo formato audiovisual, e inauguramos unha colaboración desde hai tempo apetecíbel coa Biblioteca Pública González Garcés, aquí, na cidade ístmica, un brazo de Hércules entregado ao mar dos nosos desexos máis declarados: os de honrar neste espazo urbano a creatividade galeguista que desde hai tanto a vén animando, por moito que escuros fumes teñan ocultado aparentemente a impertérrita luz do seu faro.
E facémolo cun autor de sólidas raigames no sistema literario, neste e noutros dous máis talvez tamén, que tivemos a honra de recibir no noso solo urbano: Agustín Fernández Paz. Entrevistámolo despois de pasear a grande biblioteca, entre as chamas da reflexión e algunhas vibracións poéticas improvisadas. Logo tivemos a impresión de que conectábamos, como non podía ser doutro modo con quen tanto a literatura ama e tanta franqueza libera do seu corazón. Admiramos o home e apreciamos a obra, da que nos mostrou limpamente varias das chaves persoais. Como colofón, a primicia da lectura persoal d’ Amor de agosto, un conto íntegro pertencente ao seu novo libro O único que queda é o amor, que virá á luz probabelmente a finais de mes. Un luxo para nós que ofrecemos aos lectores deste blogue coa complicidade inestimábel do autor e Edicións Xerais.
Nota: a ilustración precedente foi creada por Pablo Auladell para o conto Amor de agosto, de Agustín Fernández Paz.
Entrevista:
Amor de agosto, do libro O único que queda é o amor:
3 Comentarios
Moi interesante. E ademáis coincido no libro mítico. Bo traballo.
Moi bo.
me encantan tus libros
3 Trackbacks
[...] E, relacionando a mesma biblioteca e a Agustín Fernández Pas, acabo de escoitar unha entrevista con él xunto cun avance editorial do seu último libro. Lido e visto no Levantador de minas. [...]
[...] Como o mesmo Agustín anuncia nalgunhas das súas historias, nunca sabemos até que punto un pequeno acontecemento cotián pode darlle a volta ao día ou mesmo facer mudar a nosa vida enteira. O noso carteiro, que chama á nosa porta todas as mañás ás doce, porque sabe que sempre estamos, aínda ignora que, pola súa intercesión, estou agora a tentar comunicarlles unha mínima parte da grandísima emoción que me invade trala lectura atenta e compulsiva do último libro de Agustín Fernández Paz. Coñeciamos o título desde hai semanas, faláranos del e mesmo colocaramos no noso escaparate un vídeo cun dos relatos que o compoñen lido polo autor. O carteiro tamén descoñece que unha vez pechada a porta abrín o paquete e comecei a ler até que o rematei. [...]
[...] Coñeciamos o título desde hai semanas, faláranos del e mesmo colocaramos no noso escaparate un vídeo cun dos relatos que o compoñen lido polo autor. O carteiro tamén descoñece que unha vez pechada [...]