Entre todos os artigos de prensa resalta o de Iago Martínez en Xornal de Galicia.
feb 8
Posted by O levantador de minas in Alfredo Ferreiro, lingua | No Comments
feb 5
Posted by O levantador de minas in Breves, Sociedade, Tecnoloxía, lingua | No Comments
A retransmisión comezará hoxe venres 5 de febreiro ás 20:30 e contará coa participación do autor, Xosé-Henrique Costas, e doutros dous membros de ProLingua, Manuel Bragado e Agustín Fernández Paz. Se se produce algunha interrupción durante a mesma, lembra recargar a páxina no botón correspondente do navegador. Se non podes ver a carta de axuste, deberás instalar a última versión do navegador libre Firefox. Tamén podes instalar o plugin de VLC se prefires seguir utilizando o teu navegador antigo. Se non podes instalar software no teu terminal, solicítalle ao administrador da tua rede acceso a estes estándares.» (Ler máis en Prolingua)
feb 5
Posted by O levantador de minas in Alfredo Ferreiro, Poesía | No Comments
«Nunha idade remota, a serpente KaiKai, espírito maléfico que habitaba nas profundidades do mar, virou tola e provocou unha grande inundación; quería acabar cos homes e destruír a terra. Grazas a TrenTren, a serpente boa, deu a voz de alarma e aconsellou aos homes que subisen aos cerros para non perecer afogados.
Así o fixeron. Homes, mulleres e nenos escaparon ás alturas levando canda eles animais e alimentos suficientes para sobrevivir. Os cerros, coa axuda de TrenTren comezaron a ascender para afastar os homes da ameaza, pero a poderosa KaiKai seguía elevando o nivel do mar para alcanzalos. Aqueles que non daban acadado os cumes transformábanse en peixes, dando así orixe a novas especies mariñas.
Durante días, noites e lúas as augas medraron. Os homes seguían trepando e tan alto subiron que tiveron que protexerse do sol coas cuncas que transportaban os alimentos. Aínda así algúns morreron abrasados.
Diante da ameaza da auga e do sol asasinos, fixeron todo tipo de sacrificios pregándolle aos deuses que axudasen a TrenTren a derrotar a KaiKai. Por fin, puido ser vencida a pérfida serpe. os mapuches son os descendentes daqueles sobreviventes coñecidos como llituches.» (Xulio L. Valcárcel)
OS PODERES DA AUGA LÉVANME
Vello estou e desde unha árbore
en flor enxergo o horizonte.
¿Cantos aires andei?, non sei.
Desde a outra beira do mar o sol
que se adentra
envíame xa as súas mensaxeiras
e a atoparme irei
cos meus avós.
Azul é o lugar onde imos.
Os poderes da auga lévanme
paso a paso.
O Río do Ceo é apenas
un pequeno círculo
no universo.
Neste Soño quedo:
¡Voguen remeiros! No silencio
vou
no canto invisible da vida.
Elicura Chihuailaf (p. 61)
Realmente a lectura destes poemas é unha experiencia alucinante, e até con concomitancias telúricas e estéticas con certa poesía galega de 80. Si, próximos no telúrico e a forma de expresalo, por moito que o que aquí foi tachado de "culturalismo" no caso dos mapuches máis facilmente se admita como unha corrente dignamente vencellada a unha verdadeira tradición. Aínda que os mapuches estexan alfabetizados en castelán desde quen sabe cando e citen a Henri Michaux.
feb 3
Posted by O levantador de minas in Alfredo Ferreiro, Crítica, Poesía | No Comments
«[...] Apréciase ben na capa do libro, con esa ilustración de Alberto Esperante que tivo que nacer do diálogo e da coordinación. Nela e nos textos anúnciase o que vou situar como fundamento inventivo deste Metal central, a parábola fabril construída como montaxe de breves proxeccións metamórficas para dar conta dun fluxo ou proceso, o da fabricación metalúrxica e o pouso que iso deixe nos operarios que a sosteñen, e de varios mitos ou imaxinemas entre os cales os da caverna, o do pequeno mundo do home (micro e macrocosmos en paralelo9 e o do fetichismo da mercadoría non son menos relevantes.
[...] O prologuista [Xosé María Álvarez Cáccamo] fala de singularidade expresiva e poética, de que ninguén máis está a escribir poesía deste xeito entre nós. Inútil discrepar, se ben parece que libros como Os documentos da sombra, do propio Cáccamo, podería formar parte dunha tradición textual á que non é completamente alleo o oficio de Ferreiro.
[...] O máis interesante da proposta poética do autor xulgo que sexa a consecución, en xeral alcanzada, e só nalgún momento dubitativa, dunha dicción liberada das ataduras dunha polaridade maniquea e derrotista do que, en termos de Hannat Arendt, poderiamos identificar como as coordenadas da acción fronte ás do traballo. Ferreiro explora en suma as inseguras posibilidades de reverter o espectáculo integrado no que se reconfigurou a caverna, no que metamorfoseou o Leviatán, e de alcanzar que o seu discurso poiético e a acción pública marquen un límite consciente entre o ferro e a chatarra, entre a enerxía e a doma. Menciona adoito a fraxilidade e o desgaste , ao tempo que reverencia a mirada inocente que non é quen de evitar o gozo lúdico da produción ou da linguaxe, evidenciado no poema que dá título ao libro mediante paronomasias, figuras etimolóxicas e derivacións que rodan e rodan nun xogo imparábel e metamórfico, acaso esperanzado, acaso absurdo, pero nunca acabado. Ademais, como un recurso último, Ferreiro acode ao mito e formula nel a pregunta sobre o lugar do amor, sobre os seus restos, cosmogónicos pero biolóxicos. Sorprende isto. Estimula non só a imaxinación: tamén a análise.» (Arturo Casas: "Na parábola fabril, o mito", en GRIAL. Revista Galega de Cultura, nº 184)
feb 3
Posted by O levantador de minas in Alfredo Ferreiro, Editoriais, Sistema literario, Tecnoloxía, libro dixital | No Comments
«[...] Somos minorizados, periféricos, emerxentes ou, simplemente, pequenos? Facemos da transgresión a nosa vía ou sobrevivimos nas marxes? É a nosa lingua unha árbore aínda vizosa ou, pola contra, traballamos con vimbios lisos e eslamiados de puro celo institucional? Podemos soñar cun paseo digno polo mundo ou segue a ser urxente mellorar a nosa casa? Énos aínda preciso saírmos á rúa a pelexar o noso espazo —solidarios, loitadores e carnais— ou máis ben o noso atractivo pende da forza e da imaxinación coa que habitamos os espazos libres que a Rede ofrece? Logo duns intensos días de conversa ao abeiro da forza telúrica de Arántzazu, fíxose ben patente a diferenza de velocidades e estratexias con que cada un dos nosos países percorre hoxe o camiño. Ficamos, pois, coa sensación desacougante de estar a perdérmonos e vista e, tamén, coa convicción de que o foro Galeusca precisa e merece —se cadra máis que nunca— ser reiventado.
Esa diferenza de velocidade mostra tamén os camiños, ferramentas e obxectivos que cada literatura se marca, emprega ou desexa. A delegación galega foi explícita na súa vontade de mirar o futuro, valorando positivamente o estado da produción propia e a súa proxección. Lonxe de deternos a avaliar os espazos consolidados ou colapsados, todos coincidimos en que a escrita galega atopa na rede e nas novas tecnoloxías un terreo aberto no que poder expandirse con eficacia. E foi nesa liña de apertura explícita, alentada pola nosa delegación, onde xurdiron algúns dos debates máis acendidos; sobre todo no desembarco do libro dixital e aos cambios evidentes que isto vai provocar no sector. Concordamos todos en que o libro tradicional é un obxecto útil desde hai máis de medio milenio, e ninguén dubidou de que terá un lugar específico a carón do libro dixital. No entanto, houbo trasacordos nos tempos de implantación dos novos soportes literarios.
Por outra parte, a tecnoloxía permite, con melloras superadas a cada momento, unha redución tal dos gastos de posta en mercado das obras que sen dúbida xustifica un maior beneficio do creador. Neste sentido, revélanse imprescindíbeis fórmulas novas para a remuneración xusta dos dereitos de autor dentro do contexto dos modos de produción dixital. Sen a necesidade da impresión en papel, con posibilidades de reprodución e distribución de custo reducido, resulta obvio que as porcentaxes dos creadores xa non teñen que aminorarse ante o investimento de produtores e vendedores de produto final.»
Este foi o texto que elaboramos para o número 184 da GRIAL. Revista Galega de Cultura os seguintes autores e autoras participantes no Galeusca 2009: A. Riveiro Coello, D. Tembrás, F. Castro, M. Queixas, R. Vega e A. Ferreiro.
feb 2
Posted by O levantador de minas in Breves, O levantador de minas, Poesía | 4 Comments
Ángel Gómez Morán Santafé, desde Xapón, tenta contactar con Carlos Oroza para agradecerlle o seu talento e os bons momentos que viviu de neno grazas a el. Hai tempo que tenta usar este blogue como medio de comunicación e non podemos desatender actitudes deste teor.
Se alguén coñece o modo de contactar con Carlos Oroza pode deixar recado aquí.
feb 2
Posted by O levantador de minas in Alfredo Ferreiro, Breves, lingua | No Comments
Houbo algunha vez un libro presentado simultaneamente en tantos lugares do mundo? Isto ten un valor máis que simbólico: ten recendo a humanidade.
Açougue de Amadeu Baptista
O Reino medieval de Galicia de Anselmo López Carreira
Alma minha gentil. Antología general de la poesía portuguesa de Sel, est. e trad. Carlos Clementson
Verso a verso (ilustrações de João Concha) de A. Baptista, F. Duarte, J. M. Ribeiro, L. Ducla, N. Higino, J. Franco, V. A. Vieira
Invisible de Paul Auster
| Português ~ Castellano |
| O levantador de fotos | YouTube | Qik | Facebook |
achegarte AELG Alfredo Ferreiro blogaliza Cesáreo Sánchez Concello da Coruña Crítica Culturgal Día das Letras Dores Tembrás edición espiral maior galego illa de san simon Interliteral libro digital libro dixital libro electronico lingua lingua galega literatura galega livro digital Lusofonía Música Marcos Calveiro Maribel Úbeda metal central Narrativa O levantador de minas Pedro Silva Poesía poesía galega Premios literarios premios xerais Ramiro Torres rede sustentábel red sostenible Sistema literario Sociedade Tati Mancebo Teatro xavier alcalá Xavier Seoane Xose María Álvarez Cáccamo Yolanda Castaño
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck and Luke Morton requires Flash Player 9 or better.
Arclite theme by digitalnature | powered by WordPress