«Na barriga do vento», conto publicado na revista Dorna

A finais do ano pasado viu a luz o número 36 da revista Dorna. Expresión poética galega. Como é habitual nesta publicación da Universidade de Santiago de Compostela, o número permite tomarmos a temperatura á talento do momento, tanto do país como fóra del. Nesta ocasión tiven a oportunidade de publicar o relato que ofrezo a seguir.

―Vállame Deus! ―Dixo Sancho―. No lle dixen eu a vosa mercé que reparase ben no que facía, que non eran senón muíños de vento, e non o podía ignorar senón quen outros tales levase na cabeza?
―Cala, amigo Sancho ―respondeu don Quixote― ; que as cousas de guerra, máis que outras, están suxeitas a continua mudanza; canto máis, que eu penso, e é así verdade, que aquel sabio Frestón que me roubou o apousento e os libros ten mudado estes xigantes en muíños, por tirarme a gloria de seu vencemento: tal é a inimizade que me ten; mais ao cabo, han de poder pouco as súas malas artes contra a bondade da miña espada.
―Deus o faga como pode ―respondeu Sancho Panza.

Don Quixote, Miguel de Cervantes

 

I

Cándido Castro é un home que evoluciona favorabelmente. Tenta mellorar a súa vida cunha actitude positiva, é verdade, mais iso non é suficiente para triunfar. Para triunfar é preciso ser intelixente e posuír unha férrea vontade. A forza do león e a prudencia da serpente. E Cándido ten unha intelixencia… diríamos… inquietante.
Os tempos son arrevesados de máis para ter estabilidade laboral. E un acaba onde pode, onde non o desprezan demasiado ou onde ten un amigo duradeiro. Así é que, despois de vagar por moitos contornos laborais onde non acababa de sentir que callasen as súas mellores cualidades, acabou dedicándose ao mantemento industrial. E aquí o temos, no alto cume da súa última carreira, atrapado nas metálicas tripas dun xigante de ferro. Cándido está, si señores, remoendo as razóns da súa mala sorte, interpretando desesperado a cartografía da súa vida para atopar unha saída pronta da treboada. Tentando máis unha vez non ser dixerido por un duro destino.
Séntese isolado como nunca. E como non ha de ser así no alto dun monte bravo, no centro dun parque eólico, no interior dun aeroxerador cunha porta atascada. E só. Porque estas cousas pasan porque xente como esta anda a xogar coa sorte varias veces por semana. Uns caen do tellado, inexplicabelmente din, despois de camiñar a carón do abismo durante media vida. Outros estrelan o coche de día nun poste de teléfonos, e dan sinal de comunicando para sempre. Cándido, que aceptou vir sen apoio ao parque eólico por falta de persoal na súa empresa, conduciu corenta quilómetros de monte milenario para verse atrapado na máis moderna tecnoloxía. Unha porta que se atasca, porque hai tres anos que precisa dunha revisión de mantemento. Unha revisión que a el non correspondía, mais que era precisa.
En primeiro, usa a forza bruta: Demo de porta! Hai tantas areas no chan que non anda nin para diante nin para atrás. Mais despois de media hora adopta unha actitude levemente cerebral. Vexamos: isto é un tubo vertical cunha escaleira dentro. O móbil está no coche. O arnés para subir tamén. Aínda que subir non me servirá de nada… Aquí ninguén me roubará o coche, polo menos. Curioso razoamento ese, que non fará máis que baixar as pulsacións disparadas polo esforzo físico anterior. Como somos! Ao menos un pouco de humor sálvanos de afogar no primeiro desespero. Dicía Sócrates que as cousas realmente serias hai que tratalas con humor, unha sabedoría que inexplicabelmente sobrevén até na máis vulgar das persoas.

[Continuar a ler «Na barriga do vento», conto publicado na revista Dorna]

Chuzame! A Facebook A Twitter

Cuestionario Proust, por Ramón Nicolás

Hoxe Ramón Nicolás publica o resultado do cuestionario que me propuxo:

1.– Principal trazo do seu carácter?
- Atopar as virtudes dunha decisión e tamén as da súa contraria. Un defecto á hora de ser pragmático e unha virtude que evita caer no simplismo.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
- A boa intención, desde logo.
3.– Que agarda das súas amizades?
- Sinceridade nas opinións e paciencia para tolerar os meus erros.
4.– A súa principal eiva?
- A constancia no traballo é o meu reto principal. Mais cando o solucione sen dúbida hei percibir outras.
5.– A súa ocupación favorita?
- Escribir e pensar en novos proxectos.
6.– O seu ideal de felicidade?
- A plenitude que se sente durante a escritura dun texto cando se atopa unha imaxe poética satisfactoria.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
- Que me vise impedido para soñar, tanto de noite como de día.
8.– Que lle gustaría ser?
- Unha persoa que foi capaz de cumprir o seu destino.
9.– En que país desexaría vivir?
- Neste mesmo en que vivo, mais nun ambiente de democracia non simulada.
10.– A súa cor favorita?
- Sempre foi o vermello, se cadra porque o sangue semella o máis auténtico que hai.
11. – A flor que máis lle gusta?
- Non hai unha. O que me gusta delas é inmensa variedade da súa beleza.
12.– O paxaro que prefire?
- Calquera que me permita aproximarme del. Cando isto acontece gusto de pensar que non foxen porque o meu corazón está libre de sombras.
13.– A súa devoción na prosa?
- Estilisticamente, os narradores que son mesurados na frase e inspirados na imaxe. Un caso patente foi a descuberta nos últimos anos da francesa Catherine François, unha autora nada divulgada. Hai traballos de Manuel Rivas que tamén chegan lonxe nesta dirección.
14.– E na poesía?
- En galego, Manuel Antonio e Eusebio Lorenzo Baleirón; en portugués, Herberto Helder e Natália Correia; en castelán, Octavio Paz e Antonio Gamoneda; en francés, René Char e André Breton.
15.- Un libro?
- Antecedentes criminais, unha antoloxía persoal do poeta portugués Amadeu Baptista.
16.– Un heroe de ficción?
- O pequeno dos irmáns dos contos infantís ou a criada dos contos orientais que salva os señores dun engano, é dicir, aqueles máis humildes e con menos recursos que non teñen o corazón abafado pola vaidade e son capaces de percibir mais nitidamente a verdade. [Continuar a ler Cuestionario Proust, por Ramón Nicolás]

Chuzame! A Facebook A Twitter

Automático 29/03/2014

Começar a roer sem termo

como em uma deflagração óssea

que só incumbe aos planetas irados

que nos governam internamente,

internamente marcianos ou venéreos,

docemente mercuriais ou arrebatadamente plutónicos,

todos aplaudindo a dança que o sol e a lua

dedicam ao mundo enquanto parem satélites

entre a sucata estelar que defeca o progresso.

Cataclismos são os prémios que merecemos

desde que avaliados pela desagradecida divindade

a que chamamos Deus. Somos seus escravos

e não há convénio laboral que regule

sua ânsia de poder e a nossa de escravatura.

É a realidade que nos possui

sem permissão por diante e por detrás

como uma espinha que não vemos

mas que desejamos albergar

na triste vida que sonhamos

no decente mundo do real.

Categorias múltiplas, como cavalos

de várias raças galopam sem cessar

e nós a pé comungamos

sob a pedra do real.

Alfredo Ferreiro, 29/03/2014.

{Grupo Surrealista Galego}

Chuzame! A Facebook A Twitter

Fora do quirófano há um mar em calma

Je est un autre
A. Rimbaud

Há momentos em que só devemos favorecer a nossa comunhão com o mar. A aceitação duma salinidade desprezada por séculos assim como essa benevolente maré que trabalha para nos derrubar os muros. Os muros que insistentemente construímos para isolar aquilo que mais precisa de contato com o outro. O outro que desde a sombra nos habita e dá sentido à nossa vida.

 As Júbias, 13/II/2014

Chuzame! A Facebook A Twitter