Cuestionario Proust, por Ramón Nicolás

Hoxe Ramón Nicolás publica o resultado do cuestionario que me propuxo:

1.– Principal trazo do seu carácter?
- Atopar as virtudes dunha decisión e tamén as da súa contraria. Un defecto á hora de ser pragmático e unha virtude que evita caer no simplismo.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
- A boa intención, desde logo.
3.– Que agarda das súas amizades?
- Sinceridade nas opinións e paciencia para tolerar os meus erros.
4.– A súa principal eiva?
- A constancia no traballo é o meu reto principal. Mais cando o solucione sen dúbida hei percibir outras.
5.– A súa ocupación favorita?
- Escribir e pensar en novos proxectos.
6.– O seu ideal de felicidade?
- A plenitude que se sente durante a escritura dun texto cando se atopa unha imaxe poética satisfactoria.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
- Que me vise impedido para soñar, tanto de noite como de día.
8.– Que lle gustaría ser?
- Unha persoa que foi capaz de cumprir o seu destino.
9.– En que país desexaría vivir?
- Neste mesmo en que vivo, mais nun ambiente de democracia non simulada. [...]

{Ler máis no Caderno da Crítica}

 

Chuzame! A Facebook A Twitter

Automático 29/03/2014

Começar a roer sem termo

como em uma deflagração óssea

que só incumbe aos planetas irados

que nos governam internamente,

internamente marcianos ou venéreos,

docemente mercuriais ou arrebatadamente plutónicos,

todos aplaudindo a dança que o sol e a lua

dedicam ao mundo enquanto parem satélites

entre a sucata estelar que defeca o progresso.

Cataclismos são os prémios que merecemos

desde que avaliados pela desagradecida divindade

a que chamamos Deus. Somos seus escravos

e não há convénio laboral que regule

sua ânsia de poder e a nossa de escravatura.

É a realidade que nos possui

sem permissão por diante e por detrás

como uma espinha que não vemos

mas que desejamos albergar

na triste vida que sonhamos

no decente mundo do real.

Categorias múltiplas, como cavalos

de várias raças galopam sem cessar

e nós a pé comungamos

sob a pedra do real.

Alfredo Ferreiro, 29/03/2014.

{Grupo Surrealista Galego}

Chuzame! A Facebook A Twitter

Fora do quirófano há um mar em calma

Je est un autre
A. Rimbaud

Há momentos em que só devemos favorecer a nossa comunhão com o mar. A aceitação duma salinidade desprezada por séculos assim como essa benevolente maré que trabalha para nos derrubar os muros. Os muros que insistentemente construímos para isolar aquilo que mais precisa de contato com o outro. O outro que desde a sombra nos habita e dá sentido à nossa vida.

 As Júbias, 13/II/2014

Chuzame! A Facebook A Twitter

O Mundo Secreto de Basilius Hoffman, de Fernando M. Cimadevila

Esta é unha serie que consta de dous libros: O ladrón de soños e Un faro na escuridade. O primeiro libro trata da maxia, aínda existente, das civilizacións pasadas e do poder do amor. O segundo vai por un camiño moi diferente: surrealismo, fantasía, seres do pasado e poderes ocultos do noso interior.

Gustoume máis o segundo, é de acción máis continua e case sen descanso. Sempre que rematas unha páxina non sabes que vai ocorrer na seguinte. Os personaxes son canto menos estraños: un antigo discípulo dun dos protagonistas corrompido polo inmenso poder dunha antiga reliquia, un arqueólogo que non naceu no ano dos medos, o seu sobriño (de tal tío tal sobriño), dous descendentes dunha antiga civilización chamada “ Os Antigos” que posúen unha máquina voadora semellante a un dirixible que se guía por ondas que emite un mineral chamado somium

Ambos os dous son dos libros que máis me engancharon dos moitos e moitos que lin na miña vida. É unha gran saga ben escrita e con unha boa historia. A min gustoume moito, recoméndoo.

Aquí vos deixo a ligazón da páxina oficial da saga, aínda apenas ten nada e está incompleta pero ten boa pinta. Vos días/noites e feliz primavera a todos.

Gabriel Ferreiro

Chuzame! A Facebook A Twitter

No día de Rosalía, un texto de Alfredo Ferreiro con ilustración de Tono Galán

Chuzame! A Facebook A Twitter